احترام: متاع بی ارزش و نایاب

یادم هست مدتی در محله ای به مدرسه می رفتم که طبق طبقه بندی های اسلامی سطح پایین به حساب می آمد. خب اگر خیلی اسلام و جامعه ی اسلامی رو نمی شناسید باید عرض کنم که این یعنی محله ی مزبور پر بود از افراد معلوم الحال فتنه گری که با توسل به مواد روانگردان می خواستند چهره ی اسلام عزیز رو مشوش جلوه داده و با وابستگی به اسراییل و برائت از مردم فلسطین کشور رو در دام آمریکای جنایتکار قرار دهند.

خب بله از اینچنین افرادی توقع ندارید که بچه هایی با فرهنگ و با ادب داشته باشند. میشه گفت قریب به ٩٠ درصد این به اصطلاح دانش آموزان مشکل داشتند. چه مشکلات جنسی از این جنس ها و مشکلات جنسی از آن جنس ها. اگر یادتان هم باشد زمان نه چندان قدیم کودکان ما هم اینطور به اصطلاح ریزه میزه نبودند و همان زمانی که به اول راهنمایی می آمدند قدی نزدیک به معلم هایمان داشتیم.

در همان زمان یادم هست که همیشه معلم ها برایمان جذبه ی خاصی داشتند که البته این خیلی ربطی به چوب و ترکه هم نداشت چون حتی نحیف ترینشان هم برای غول های کلاس ما غولی بود. در همان مدرسه همیشه احترام شخص معلم رو نگه می داشتیم. اصلا جرات نمی کردیم نگه نداریم. ما هر کدام با ٢ متر قد هیچ وقت نشد ضمیر مفرد برای دبیرمان به کار ببریم حتی پشت سرشان هم به ندرت این اتفاق می افتاد. هر چه می گفتند هر چند حرف زور رو می پذیرفتیم و دم هم بر نمی آوردیم. البته شاید این یک مقدار شور بود و به اصطلاح افتادن از اون طرف بوم بود اما به هر حال معلم همیشه یک ابهت عجیبی برای ما داشت. همیشه یک فاصله ای از معلم هامون حس می کردیم و خیلی وقت ها آرزو داشتیم روزی به مقام و درجه ی رفیع معلمی برسیم.

اما امروز روزگار دیگری است. جای آن همه احترام گاهی افراطی را تحقیر و تمسخر و توهین گرفته و به جای آن مقام و شان رفیع مقامی نازل و دون برای طقه بندی مشاغل در ذهن مردم قرار گرفته است. دیگر هر جا می گویی معلمم نمی گویند احسنت بلکه می گویند خدا را شکر بیکارنیست، شغل دولتی خوب است، آب باریکه ای همیشه هست. دانش آموزها هم وقتی معلم ها رو پیاده با کاپشن احمدی نژادی و با چهره هایی افسرده و داغان و در مقابل شغل هایی سطح پایین تر رو با تیپ های جذاب می بینند ... .

 این وضع جامعه ی ماست. احترام و ارزش گذاری بر مبنای سواد و شعور و استادی نیست بلکه بر مبنای پول و تیپ و دغل بازی است.